Intro - Arnoud Storm

Mijn naam is Arnoud Storm. Ik ben geschiedenisleraar. Was. Ik was geschiedenisleraar, want dat leven heb ik achter me gelaten. Als leraar ben ik totaal mislukt. Ik kon geen orde houden in de klas en ik haatte het om dag in dag uit weer op mijn ouwe fiets naar die school te rijden.
Het was zo'n opluchting toen het vakantie was. Even geen pubers, geen gepest. Even tijd voor mezelf. Ik had niet veel geld, dus ik besloot om een fietstocht langs de waddeneilanden te maken. Behalve de bekende eilanden zoals Vlieland en Terschelling is er ook een veel kleiner en tamelijk onbekend eilandje, dat heet de Kraaienplaat. Het heeft een oud kerkje waar nog een oude vikingkoning begraven ligt. Er is weinig vertier voor toeristen, maar de liefhebbers van rust en natuur weten het te vinden.

Ik werd verliefd op de Kraaienplaat. En toen zag ik dat leuke huisje aan de Kanaalweg te koop staan. Het had wel een likje verf nodig, maar het voelde oké. De prijs was een verrassing. Huizen op de Kraaienplaat zijn niet duur. Veel staan er leeg. De jonge mensen trekken allemaal naar de stad.

Tja, en toen heb ik de stoute schoenen aangetrokken. Ik heb mijn baan opgezegd, mijn auto verkocht en ik heb dit huisje gekocht. Het heeft een moestuin en er is een visvijver. Er is ook een kas. Ik stel me zo voor dat ik van het land ga leven. Zelf mijn eten verbouwen en verder maar interen op mijn spaargeld. Weg uit die hel die school heet. Een nieuw leven.

Kijk, het is een beetje oud en klein, maar het uitzicht is geweldig. Dit zijn mijn overburen.

Naast mij staat een huis dat helemaal is opgeknapt door een ouder echtpaar. Misschien ziet mijn huis er over een paar jaar ook wel zo uit.

Ik heb nog niet veel van mijn buren gezien, ze zijn erg op zichzelf. Maar het lijken me vriendelijke mensen.

De verkoper van mijn huis heeft het meubilair achtergelaten. Het is allemaal erg oud, maar ach, ik ben met weinig tevreden.

Ik heb wel een nieuw bed gekocht, het oude zag er niet zo fris uit. Ik denk dat die mensen daar hun hele leven in geslapen hadden. En misschien hun ouders en grootouders ook nog wel.  Maar dat bed was dan ook de enige luxe. Verder is alles nog in oude staat. Heel antiek eigenlijk.

Vandaag ben ik aangekomen in mijn nieuwe huis. Het zag er wel wat anders uit dan van de zomer, toen de zon scheen. Nu is het bewolkt en het waait behoorlijk. De straten in het dorp zijn ook helemaal verlaten.
Ik ben maar begonnen met proberen om een visje te vangen voor mijn avondmaal.

En weet je, toen ik daar zo stond en de frisse lucht opsnoof en besefte dat ik nooit meer naar die school toe hoef, toen voelde ik me diep gelukkig.