.
Maar kijk eens, hier verorber ik mijn eerste zelfgevangen maaltje. Het smaakte goddelijk.
De gootsteen lekt, daar heb ik maar even een emmer onder gezet. Ik moet leren hoe ik dat kan repareren.
Ik stapte op mijn fiets en ging in het dorp kijken. In de zomer was daar een klein supermarktje, maar dat bleek gesloten te zijn.
Het hele dorp leek wel uitgestorven. Uiteindelijk vond ik een oude man, die ik vroeg waar ik iets te eten kon kopen. Hij wees naar de haven. "De pont gaat morgenochtend vroeg," zei hij en hij spuugde op de grond.
De winkels zijn hier alleen in de zomer open voor de toeristen. De eigenaren hebben vaak de rest van het jaar een baan op het vasteland.
Ja, ik heb dus geen auto meer en om nou iedere keer met de fiets op die pont te gaan om wat te eten te kopen, dat is niet echt handig. Je bent een uur onderweg. Ik moet me dus zelf zien te redden.
Ik vond in de moestuin nog wat aardappelen en wat kruiden. In de kas plukte ik wat overrijpe tomaten.
Ik had gelukkig zaden meegenomen en ik ben maar gelijk wat gaan planten. Tomaten en aardbeien. Ik heb er nog niet veel verstand van. Zou dat hier groeien? Het is al herfst en er is al nachtvorst. De vijver is bevroren. Geen vis meer voorlopig. Ik heb gelukkig een voorraadje ingevroren.
Ik begin me toch wel eenzaam te voelen. Er gaan dagen voorbij dat ik met niemand praat. Als ik al iemand tegenkom, dan zijn het oude mensen. Ze zijn niet onvriendelijk, maar wel een beetje afstandelijk. Ik ben een buitenstaander.
Het weiland naast mijn huis is nu leeg, de koeien staan op stal. De buurvrouw aan die kant heb ik niet meer gezien. Ik ben een keer bij haar langsgegaan, maar alles was op slot, geen mens te zien. Toch meende ik een gordijntje te zien bewegen, het leek of ze zich gewoon niet thuis hield voor mij.
Rust en ruimte is heel leuk, en mooie natuur ook, maar kennelijk ben ik toch meer een sociaal mens dan ik zelf wist.
Toen er op een dag ineens drie mensen op de dijk stonden, die naar mijn huis stonden te kijken, ben ik er op afgestapt. Het waren toeristen. Ze vonden duidelijk mijn huis mooi. Ik hoorde er eentje zeggen: "Wat moet dat heerlijk zijn om hier te wonen." Toen heb ik de stoute schoenen aangetrokken en bood ze een kop koffie aan. Ik vroeg of ze mijn huis ook van binnen eens wilde zien.
(Sommige foto's van dit gedeelte zijn op miraculeuze wijze verdwenen, dus je moet me maar op mijn woord geloven.)
Het waren aardige mensen, Denen, en ze waren hoogst geïnteresseerd in de geschiedenis van dit eiland. Het was heel gezellig. Ik fleurde helemaal op van dat bezoek. Met een van de vrouwen heb ik e-mailadressen uitgewisseld en we hielden contact. Ze heet Kaylynn Spitzig en ze is net als ik een werkeloze leerkracht.
Het idee van de stad achter je laten en je op het platteland vestigen sprak haar erg aan. Ik heb haar uiteraard niet verteld dat de werkelijkheid een stuk minder idyllisch is dan ik verwachtte.
En ja hoor, na een paar weken heeft ze haar koffers gepakt en ze vroeg of ze bij mocht komen logeren totdat ze hier een huis had gevonden. Ik zei natuurlijk ja. Ik sliep op de bank en liet haar mijn bed. Gelukkig vond ze snel een huisje voor zichzelf. Niet dat het niet gezellig was, ze kan beter koken dan ik, maar mijn rug begon wel genoeg van die bank te krijgen.
Ze heeft een piepklein huisje gevonden in de Dorpsstraat. Het is vroeger een winkeltje geweest. De slaapkamer is de eigenlijke winkel, met een groot raam (vroeger een etalage), achter is een keukentje waar ze een zitje heeft gemaakt en er is een leuk klein tuintje. Ook zij wil graag haar eigen groente gaan verbouwen. Ze is er helemaal enthousiast over.
Het is een energieke en optimistische meid. Ze wil ook gaan proberen om een winkeltje te beginnen. Met levensmiddelen, wat kleding en dergelijke. Ze heeft een autootje en ze kan het dan met de pont gaan halen op het vasteland. Hoeven de mensen niet zo ver te reizen voor hun boodschappen. Het lijkt me een goed idee.
Ik heb haar geholpen om haar huisje wat op te knappen en daarna is ze verhuisd. Ze beloofde me dat ze binnenkort komt helpen om mijn huis op te knappen. Maar dat heeft geen haast.
Dus nu wonen er twee buitenstaanders in dit dorp. Ik heb een vriendin en dat voelt stukken minder eenzaam.
-o-o-o-o-o-
Eind van ronde 1.
1 CAS Sim gemaakt, 1 stadsie gevangen.
Populatie: 2
Geen openbare kavels, geen banen vrijgespeeld
Doelen:
Een winkel voor Kaylynn bouwen
Een bedrijf aan huis beginnen voor Arnoud (geld raakt op)
Een kind adopteren voor Arnoud
Geen opmerkingen:
Een reactie posten