Mijn naam is Tom Tureluur en ik werk voor het leger, afdeling UFO-waarnemingen. Ik ben overgeplaatst naar dit eiland om onderzoek te doen naar de vele meldingen die uit deze streek komen.
Het leger neemt deze meldingen serieus. Niet dat ik ooit een UFO heb gezien en ik ben toch bij heel wat onderzoeken betrokken geweest. Altijd was het een weerballon, of een satelliet, of iemand had gewoon wat te diep in het glaasje gekeken. Maar het stelt de burger gerust dat we gaan kijken. Ach, het is een vak.
Ik heb me hier gemeld bij commandant Sandy Bruty, een echte kenau. Deze opdracht is strikt geheim, zei ze.
Ach, laten we eens gewichtig doen.
Het leger neemt deze meldingen serieus. Niet dat ik ooit een UFO heb gezien en ik ben toch bij heel wat onderzoeken betrokken geweest. Altijd was het een weerballon, of een satelliet, of iemand had gewoon wat te diep in het glaasje gekeken. Maar het stelt de burger gerust dat we gaan kijken. Ach, het is een vak.
Ik heb me hier gemeld bij commandant Sandy Bruty, een echte kenau. Deze opdracht is strikt geheim, zei ze.
Ach, laten we eens gewichtig doen.
Ik werd laat in de nacht naar dit huis gebracht, het ligt wat achteraf in de polder en het is eigendom van het leger. Het heeft een balkon en de bedoeling is dat ik 's nachts de hemelen ga afspeuren op ongewone verschijnselen.
Ik bracht rapport uit aan het hoofdkwartier, dat ik aangekomen was.
Ze stuurden me een kaart en gaven me opdracht om mijn uitrusting op te graven.
Er was onder andere een grote telescoop, die ik zelf in elkaar moest zetten. Toen hij klaar was, was het alweer avond en ik vatte post in mijn pyjama op het balkon. Ik verwachtte niet veel te zien, dus wat kon mij het schelen?
De eerste week gebeurde er niets. Ik maakte kennis met commandant Bruty.
Ik zei haar dat dit een belachelijke opdracht was. Natuurlijk zijn er geen UFO's. En zeker niet hier in zo'n achtergebleven gebied. Maar ze zei dat het een dienstbevel was, dat ik op mijn post moest blijven en mijn grote mond moest houden.
En toen op een nacht... ik schaam me nog steeds, ik durf er nauwelijks over te praten...
Ik zat op mijn gemakje achter mijn telescoop toen er ineens een lichtje kwam. Eerst blauw en toen werd het groen. Het knipperde. Een weerballon, dacht ik. Maar het kwam steeds dichterbij en het licht werd toch wel erg fel. Van schrik vergat ik om opnames te maken.
En toen op een nacht... ik schaam me nog steeds, ik durf er nauwelijks over te praten...
Ik zat op mijn gemakje achter mijn telescoop toen er ineens een lichtje kwam. Eerst blauw en toen werd het groen. Het knipperde. Een weerballon, dacht ik. Maar het kwam steeds dichterbij en het licht werd toch wel erg fel. Van schrik vergat ik om opnames te maken.
En toen zag ik het. Een...
Ja een wat? Een vliegende schotel? Dat klinkt toch belachelijk?
Er kwam een blauwe straal uit en die begon me op te tillen. Eerst zachtjes, maar de kracht werd steeds sterker. Het probeerde me een luik in te sleuren. Ik probeerde me vast te houden, maar dat had geen zin, ik werd gewoon opgetild en meegesleurd.
En al die tijd was er geen geluid.
Ik moet het bewustzijn hebben verloren, want het eerstvolgende dat ik me herinner, is dat ik met een plof op de stoep gesmeten werd.
Het... ding... verdween. Nog steeds zonder geluid.
Vol blauwe plekken strompelde ik naar huis en kroop rillend van angst onder de dekens. Pas de volgende dag had ik de kracht om het hoofdkwartier te bellen. Sandy Bruty kwam meteen. En ik denk dat ze me niet helemaal geloofde. Neem het haar eens kwalijk...
Ze wilde een uitgebreid rapport en ik moest vooral doorgaan met mijn observaties. En vooral niet vergeten te filmen. Filmen? Ik was blij dat ik het overleefd had.
Helemaal rillend van angst schreef ik mijn rapport. Op een of andere manier kon ik het niet versturen. En ik durfde niet meer het balkon op. Voor geen goud.
Ik was erg misselijk maar ik probeerde wat te eten. Alles rook en proefde vreemd.
Helemaal rillend van angst schreef ik mijn rapport. Op een of andere manier kon ik het niet versturen. En ik durfde niet meer het balkon op. Voor geen goud.
Ik was erg misselijk maar ik probeerde wat te eten. Alles rook en proefde vreemd.
Ik kon nog net naar de wc rennen. Daar ging mijn ontbijt weer. Ik kroop de trap op, terug mijn bed in. Alles draaide, alles deed pijn. Slaap en eten, dat was alles waar ik aan kon denken. Ik had nauwelijks de energie om een boterham te smeren en het meeste kwam er toch weer uit. Ik had koorts. Al mijn krachten waren verdwenen. Was dit een of ander experiment met een nieuw virus? Was ik een proefkonijn van het leger?
Ik vond vreemde groene flessen in mijn koelkast die er eerst niet lagen. Had Sandy die daar neergelegd?
Ik belde Sandy dat ik me ziek meldde en dat ik hulp nodig had. Ze had niet veel medelijden met me. "Hoe bedoel je, je kon nauwelijks aan de telefoon komen?" vroeg ze.
Ik vond vreemde groene flessen in mijn koelkast die er eerst niet lagen. Had Sandy die daar neergelegd?
Ik belde Sandy dat ik me ziek meldde en dat ik hulp nodig had. Ze had niet veel medelijden met me. "Hoe bedoel je, je kon nauwelijks aan de telefoon komen?" vroeg ze.
Ze kwam toch maar kijken en deed nogal verbolgen over de toestand waarin mijn huishouden verkeerde. "Had je niet een beetje kunnen opruimen en schoonmaken? Dit is staatseigendom en het dient in prima staat te verkeren. Overal ligt vuile vaat en je hebt ongedierte. En zelf ruik je ook niet al te fris."
Ze ging met insectenspray in de weer, waar ik nog veel misselijker van werd. "Waarom heb je trouwens je uniform niet aan? Wat is dit voor een belachelijke outfit? Het is hier geen vakantieoord hoor. En waar blijft je verslag?"
Ik was inderdaad nogal aangekomen. Ik zei tegen Sandy dat ik naar het ziekenhuis wilde, of in ieder geval naar de legerbasis, dat ik besmet wat met een buitenaards virus of zo.
Maar ze zei dat ik op mijn post moest blijven en vertrok weer.
Dus ik was daar alleen in dat akelige huis in de polder en ik zwol op. Mijn buik werd enorm. En het rommelde. Lintwormen? Wat had ik toch? Ik was doodziek. Op al mijn verzoeken om hulp werd niet gereageerd. Af en toe werd er eten bezorgd, altijd 's nachts, en verder zag ik niemand.
En toen op een nacht voelde ik een vreselijke pijn. Het duurde uren. Ik belde nog naar Sandy maar kreeg een voicemail. En helemaal alleen in een donkere nacht, na veel lijden, baarde ik een zoon. Ja, je gelooft het toch niet, maar het is waar. Hij was groen. En ik hield meteen van hem.
Maar ze zei dat ik op mijn post moest blijven en vertrok weer.
Dus ik was daar alleen in dat akelige huis in de polder en ik zwol op. Mijn buik werd enorm. En het rommelde. Lintwormen? Wat had ik toch? Ik was doodziek. Op al mijn verzoeken om hulp werd niet gereageerd. Af en toe werd er eten bezorgd, altijd 's nachts, en verder zag ik niemand.
En toen op een nacht voelde ik een vreselijke pijn. Het duurde uren. Ik belde nog naar Sandy maar kreeg een voicemail. En helemaal alleen in een donkere nacht, na veel lijden, baarde ik een zoon. Ja, je gelooft het toch niet, maar het is waar. Hij was groen. En ik hield meteen van hem.
Op een of andere manier begreep ik meteen dat ik hem een van die groene flessen moest geven. Hij had honger en hij dronk er gretig van. Ik besloot om hem Sander te noemen, in de hoop dat dat mijn commandant gunstig zou stemmen.
Ik voelde me raar. Maar ik was niet meer zo ziek. In feite was ik aardig fit ineens.
Ik voelde me raar. Maar ik was niet meer zo ziek. In feite was ik aardig fit ineens.
Ik stuurde meteen een verslag naar het hoofdkwartier en de volgende dag kwam commandant Bruty op bezoek. Op kraambezoek. Ik kan niet zeggen of ze nou verbaasd was of dat ze dit al verwacht had. Die vrouw is een raadsel voor me.
Ze moet er op een of andere manier van geweten hebben, want ze bracht een ledikantje mee. Een legergroene uiteraard. En luiers. "Dit is een geheime operatie, je blijft hier en je zorgt voor de baby," beet ze me toe.
Ik smeekte haar om te blijven, of om iemand te sturen om me te helpen. Een kindermeisje of zo.
Eerst wilde ze daar niets van horen, maar later besloot ze om dan toch bij mij in het huis te trekken, zodat ik ook eens wat rust kreeg. Ik vond het wel onheilspellend hoe ze dat zei: "Ok, ik zal blijven om deze zuigeling te bestuderen."
Maar ze wilde wel een eigen slaapkamer. Er was maar één kamer over en daar sliep Sander al, maar die zette ze met ledikantje en al op de overloop. "Daar merkt hij toch niets van. Ik wil wel wat privacy als mijn vriendin hier komt."
Haar vriendin? Waar ben ik toch in verzeild geraakt?
Huishoudens: 4+1 = 5
Speelbare Sims: 9+3 = 12
CAS Sims: 3/4
Zaken van speelbare Sims: 3
Zaak zonder eigenaar: 1 (Legerbasis, telt niet mee)
Banen vrijgespeeld: Leger (geheel), 1 Ordehandhaving (voor Arnoud), 1 Commercie, 1 Luiwammes
Branden: 4
Inbraken: geen
Vermenigvuldigingsfactor: 2
Populatie: 24
Geen opmerkingen:
Een reactie posten