Kraaienplaat: Ronde 3 - De familie Storm

Arnoud:
Het is eindelijk lente na een lange donkere winter met veel stormen en zelfs wat sneeuw en ijs. Het zonnetje komt voorzichtig tevoorschijn en alles ziet er gelijk beter uit. Brenda voelt zich thuis hier. Ze helpt me graag in de moestuin als ze uit school komt. Het is een echt buitenkind.

Ze doet het goed op school en heeft een paar vrienden en vriendinnen. Soms gaat ze vanuit school meteen mee met Alan en Paul en komt dan pas tegen etenstijd eens aanzakken.
Paul heeft een klimhuisje voor de kinderen in zijn tuin gebouwd. Die man is zo handig.

Iedere zondag gaan we naar Rotterdam. Eerst bij tante Janny op bezoek. En dan ga ik even langs het ziekenhuis, bij Cynthia kijken. Brenda blijft meestal bij tante Janny.
Als ik bij Cynthia ben vertel ik haar hoe het met Brenda gaat, wat ze allemaal doet en zegt. Ik hoop dat Cynthia me kan horen. Het is niet waarschijnlijk, maar je hoort wel eens dat dat gebeurt, dat iemand in coma ligt en alles waarneemt. Daarom ga ik dan ook maar wat voorlezen voor Cynthia, misschien verveelt ze zich wel. Ik ken haar niet zo heel goed, dus ik kies maar een boek uit dat ik zelf leuk vind.

Misschien dat Cynthia op een dag ineens haar ogen opendoet en zegt: "Hallo Arnoud, heb je geen leuker boek?" Dat zou wat zijn! Ik voel me daar een beetje dubbel over. Aan de ene kant wil ik natuurlijk graag dat ze beter wordt en dat Brenda weer naar haar moeder kan. Maar aan de andere kant ben ik wel erg gehecht geraakt aan die kleine kwebbelkous.

Ik begin steeds meer te beseffen dat ik graag een gezin van mezelf zou hebben, een vrouw en een kind. Een paar kinderen wel. Maar er zijn maar weinig vrouwen op het eiland. En ik ben niet zo'n versierder. Er is een legerbasis op het eiland en alle vrouwen worden als door een magneet daar naartoe getrokken. Er is een mannenoverschot op dit eiland.

Kaylynn zeurt me de oren van m'n kop over ene Phil, ik heb hem nog niet ontmoet, die op de basis woont. Ze zegt dat ze mij ziet als een goede vriend, maar dat ze niet op me valt. Dat overkomt me nou altijd, dat vrouwen mij als hun beste vriend beschouwen. Ze vertellen me al hun geheimen en gaan er met een of andere stoere gorilla vandoor.

Buurman Paul heeft een nieuwe vriendin. Ze gaan binnenkort trouwen. Ze heet Allyn en het is een beetje een dom blondje. Ze heeft al een keer brand gesticht.

Ik probeerde nog een halfslachtige versierpoging bij Kaylynns vriendin Danielle, maar die zei dat ze al een vriend had. Het is de buurman van Kaylynn, Christian Love.
Danielle gaf me voor mijn verjaardag een robot die ze zelf gemaakt had. Ze zei dat ik hem maar als vrouw moest activeren. Kaylynn heeft ook een robot en die heeft een vriend. Het moet niet gekker worden.

Is dit een hint? Denken ze dat ik ook verliefd op een robot ga worden net als die half gare Neil?
Ik voel me een beetje beledigd. Wat denken ze wel niet, dat ik een soort perverseling ben? Ik wil een echte vrouw, van vlees en bloed, geen machine. Een moeder voor mijn kinderen. Sindsdien ontwijk ik Danielle een beetje. Wat niet meevalt op zo'n klein eiland.

Maar ik was toch nieuwsgierig en ik heb de robot geactiveerd.

Ik deed dat in de tuin, want ik vertrouwde het niet helemaal. Ik zette hem in het gras en drukte op de knop. Ik moest invoeren of het een man of een vrouw was. Een vrouw dan maar, zoals Danielle zei. Ik moest haar een naam geven en koos voor Lilian.

Nou, ik moet zeggen, Lilian is wel heel bijzonder. Zo slim, je vergeet gewoon dat het een machine is. Ze is aardig ook. Maar ik ben niet zo als die vent met zijn Hermine.

Ik wist niet dat ze zoiets konden maken. Ze is een geweldige hulp in het huishouden, ik hoef haast niets meer te doen. Ze maakt schoon, ze repareert dingen en ze werkt in de tuin.

Ze heeft een heleboel bloemen in de tuin gezaaid en dat begint nu op te komen. Het ziet er heel vrolijk uit.

Verder is ze druk met bloemschikken, ze maakt mooie boeketten en verkoopt die aan de toeristen. Ze is bezig om een eigen bloemwinkeltje op te zetten.

Ze kan heel goed koken, ze maakt gezonde maaltijden met ingredienten uit onze eigen tuin. Ik moest hier eerst wel aan wennen want er kwamen allemaal groene vonkjes van het eten af, ik vertrouwde het niet. Maar Lilian zegt dat dat komt omdat het zo gezond is.

We hebben er ook weer een buurman bij. Hij werkt voor het leger, maar hij woont verderop op de Kanaalweg Zuid. Het is een rare snuiter, hij is erg nerveus en schrikachtig en hij ziet er niet bepaald gezond uit. Misschien is hij overwerkt.

Hij is hier een keertje blijven eten, maar ik kreeg geen uitnodiging terug. Ik zou dat huisje daar wel eens van binnen willen zien. Ik vind oude huizen altijd leuk.

Ik heb ook een manier gevonden om wat geld te verdienen. Er komen hier altijd wel toeristen voorbij en die blijven dan staan op de dijk en kijken naar mijn huisje. Vaak vraag ik ze dan binnen voor een kop koffie, dat vind ik gezellig, dan heb ik wat aanspraak. Mijn huis is nog in de oorspronkelijke staat, voor het grootste deel dan. Dat vinden mensen leuk.

Ik bedacht dat ik best een kleine toegangsprijs kon vragen hiervoor, als een soort museumpje. Ik heb met buren verderop gesproken en nu staat er op mijn website een hele keten van historische pandjes die je kunt bezichtigen als je ons eiland bezoekt. Het is opgenomen in een wandeltocht. En zo krijg ik allerlei mensen over de vloer. Ik heb me verdiept in de vogels, zodat ik daar ook wat over kan vertellen.

Het gaat dus wel goed hier. Alleen... ik kan Kaylynn maar niet uit m'n hoofd zetten. Ik heb zelfs geprobeerd om een baan in het leger te vinden, maar er waren geen vacatures. Niet voor mij in ieder geval.
Ik had gehoopt dat ik meer indruk op haar zou maken als ik een uniform zou dragen. Dat schijnt ze stoer te vinden of zo.

En toen vond ik een baan bij de politie. Ik krijg een training op het vasteland, dus dat is iedere dag vroeg opstaan en met de pont mee. Gelukkig dat we Lilian nu hebben, die maakt het ontbijt voor mij en Brenda en zorgt voor het huis. Ik maak lange dagen maar ik heb er wel veel plezier in. Ik wist niet dat ik dit leuk zou vinden. Misschien word ik ooit wel commissaris van Kraaienplaat.